مراكش : در سال 1911 م . اسپانياييها قسمتى از نواحى شمالى مراكش را اشغال كردند . در سال 1912 عبد الحافظ با دولت فرانسه پيمان فاس را امضا كرد كه به موجب آن مراكش تحت الحمايه فرانسه گرديد . ليكن دولت فرانسه تعهد كرد كه منافع دولت اسپانيا را در مراكش محترم شناسد . در نتيجه عبد الحافظ كه برادر خود را به علت طرفدارى از اروپاييان از سلطنت خلع كرده بود ، با احساس سرافكندگى از عمل خود ناچار به استعفا شد . فرانسويان برادرش يوسف را در سال 1912 جانشين او كردند ، كه وى وفادارى خود را نسبت به فرانسويان ادامه داد . ديرى نگذشت كه شورشهايى عليه پيمان فاس در گوشه و كنار مراكش به وقوع پيوست كه مهمترين آنها شورش عبد الكريم ريفى بود ( 1921 م . ) مصر : فرمانرواى خديوان مصر در اين‌زمان عباس دوم حلمى است كه در اغاز جنگ جهانى اول در استانبول بود . در همان محل تحت تأثير تبليغات اهالى مصر و سودان عليه دولت انگلستان قرار گرفت . به همين سبب در صدد مبارزه با انگلستان برآمد و همين اعمال وى باعث شد كه انگلستان ، مصر را تحت الحمايه خود قرار دهد و او را نيز از خديوى خلع نمايد . در سال 1914 م . عمويش حسين كامل جانشين او شد و عنوان سلطان يافت . در سال 1917 احمد فوآد جانشين برادر خود حسين كامل شد . دوره فرمانروايى فوآد از نظر بيدارى مصريان از اهميت خاصى برخوردار است . افرادى از جمله زغلول پاشا پس از پيمان ترك مخاصمه در سال 1918 مبارزات خود را عليه اشغال مصر و برافكندن نفوذ انگلستان از آن سرزمين علنى كردند . بر اثر همين مبارزات بود كه انگلستان در سال 1922 استقلال مصر را به رسميت شناخت و فوآد عنوان شاه بر خود نهاد . ليبى : بين سالهاى 1911 - 1912 م . جنگ ايتاليا با عثمانى درگرفت كه پس از پايان جنگ به فرمان سلطان عثمانى اهالى ليبى از خودمختارى برخوردار شدند . با اين اوصاف سلطان عثمانى تحت عنوان خليفه اسلام حق منصوب كردن حاكم را از وظايف خود دانست . در سال 1914 كشور ليبى تحت اشغال سپاهيان ايتاليا قرار گرفت . پس از پايان جنگ جهانى اول دولتهاى آزادمنش ايتاليا موافقت كردند كه در طرابلس غرب و